Teodor Sęp Szarzyński (1955-2024) – prozaik, eseista, jedna z najbardziej enigmatycznych i nieuchwytnych postaci polskiej literatury przełomu wieków.
Urodzony w Krakowie, w rodzinie o bogatych tradycjach intelektualnych. Związany w młodości z nieformalnym kręgiem dyskusyjnym krakowskich intelektualistów, gdzie ścierały się wpływy myśli Stanisława Lema z nowymi prądami filozofii francuskiej. Po krótkim i burzliwym epizodzie w roli wykładowcy akademickiego, całkowicie poświęcił się pisarstwu.
Zadebiutował w 1978 roku erudycyjną powieścią Manekiny Pana Vaucansona. Przez kolejne dekady konsekwentnie budował swoją pozycję autora hermetycznego, dla najbardziej wymagających odbiorców. Przełom w jego karierze nastąpił nieoczekiwanie w 1990 roku wraz z publikacją Instrukcji Obsługi Ciszy. Książka stała się nieoczekiwanym fenomenem, a jego publiczne odrzucenie nominacji do jednej z prestiżowych nagród literackich w roku następnym tylko wzmocniło jego legendę nonkonformisty.
Wydaje się, że reakcją na popularność był gwałtowny zwrot ku radykalizmowi formalnemu, czego zwieńczeniem był Nekrolog dla Realizmu (1998). Publikacja ta wywołała głośną polemikę na łamach „Tygodnika Powszechnego” i podzieliła środowisko krytyczne. Po tym wydarzeniu Sęp Szarzyński zamilkł na dziesięć lat, co stało się przedmiotem licznych spekulacji.
W swojej prozie obsesyjnie powracał do motywów labiryntu, lustra, paradoksów czasu i pułapek języka. Uchodził za odludka. Konsekwentnie odmawiał wywiadów i unikał życia publicznego. Jego biografia, pozbawiona niemal zupełnie listów i dzienników, jest dzisiaj rekonstruowana głównie na podstawie śladów pozostawionych w jego twórczości.
Zmarł tragicznie w 2024 roku, pozostawiając po sobie dorobek, który wciąż wymyka się prostym klasyfikacjom i stanowi nieustające wyzwanie dla kolejnych pokoleń czytelników
